Personalizacja dyskursowej roli tabloidu na materiale polskich tabloidów przedwyborczych z roku 2015 („Tak”, „Gazety Prezydenckiej” i „Gazety Stonoga”)

Abstrakt

Celem artykułu jest analiza modelu tabloidu wyborczego na materiale pism wydawanych przed wyborami na prezydenta Polski w roku 2015. Są to: „TAK” (z Magdaleną Ogórek, 1 numer), „Gazeta Prezydencka” (z Januszem Palikotem, 1 numer) i „Gazeta Stonoga” (ze Zbigniewem Stonogą, 8 numerów). Twórcy analizowanych pism świadomie naśladowali polskie tabloidy gazetowe (o czym świadczą ich udokumentowane deklaracje). Jak ustalono, każdy z tytułów odwzorowywał wygląd takiego tradycyjnego tabloidu, a także odtwarzał tabloidowy dyskurs o polityce i o celebrytach.
Do zbadania szczegółowej realizacji powyższych cech wykorzystano jakościową analizę dyskursu. W jej efekcie ustalono, że węzłowa dla cech tabloidu wyborczego jest swoista realizacja schematu trójkąta dramatycznego (w którym oprawcą jest polityk, ofiarą zwykły człowiek a wybawicielem tabloid). Tradycyjnie pełniona przez tabloid rola wybawiciela w badanym materiale podlega personalizacji w ten sposób, że wpisany w nią zostaje konkretny człowiek promowany w danym piśmie (Magdalena Ogórek, Janusz Palikot lub Zbigniew Stonoga). Dyskursowy wybawiciel zyskuje tym samym konkretną twarz, a odbiorca poznaje jego dzieciństwo, życie rodzinne oraz motywacje wyjaśniające jego zaangażowanie do pełnienia wymienionej roli. Sposób realizacji tej tendencji w każdym z pism jest inny i wynika z cech indywidualnych prezentowanego kandydata.
Tabloidy wyborcze ukazują więc możliwości, jakie mogłyby wykorzystać również tradycyjne media tabloidowe. Personalizacja roli tabloidu może być bowiem narzędziem pozwalającym na jego dodatkowe uwiarygodnienie i budowanie więzi z czytelnikiem. Jak pokazują analizowane pisma, paleta środków, jakie można w tym celu zastosować, jest szeroka.